All day long

• 
• 
• 

Exclusief bij All Day Long: het voorjaarsdagboek van Kim Gevaert

Dit voorjaar vertelt Kim Gevaert, ambassadrice van All Day Long, waarmee ze in haar leven bezig is.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

11/05/2012

Gisteren nog eens gesmuld van sperzieboontjes. Ten huize Mambo-Gevaert is dat een groente waarover geen discussie bestaat: iedereen lust ze volmondig. Gewoon in wat boter gestoofd met een uitje, méér moet dat niet zijn! Het is leuk te zien hoe Vince en Romeo de boontjes één voor één met hun handje van het bord nemen en ze uit het vuistje eten. Die liefde voor boontjes heeft wellicht te maken met de smaak – zacht, vrij neutraal en passend bij heel wat bereidingen.

In de krant las ik dat er een politiek initiatief op gang komt om bedrijven toe te laten de kosten voor gratis fruit voor hun werknemers fiscaal af te trekken. Ik kan alleen maar hopen dat dit idee het haalt. Als ambassadrice van All Day Long heb ik nog maar onlangs een bezoek gebracht aan een aantal bedrijven om de actie voor het meest groente- en fruitvriendelijke bedrijf te ondersteunen. Er is veel goede wil, dat zeker, maar het aantal bedrijven waar elke dag een mand gratis fruit aan de receptie of in de kantoren ter beschikking staat, blijft nog veel te beperkt.

Qua lectuur betrap ik me er de jongste tijd ook op dat ik meer dan vroeger artikels lees over de invloed van voeding op onze gezondheid en op ons uiterlijk. Het zal wel met de leeftijd te maken hebben. Ik ben nu 33 en ik zie dertigers in mijn omgeving relatief snel verouderen wegens een ongezonde levensstijl. Ik zie buikjes en vetkussentjes ontstaan en een huidkleur die valer wordt. Als je jong bent, kan je lichaam veel meer aan, maar eens de kaap van de dertig voorbij worden de gevolgen van een ongezonde levensstijl sneller zichtbaar.

Anders gezegd: ik let vandaag meer dan vroeger op wat ik koop als ik boodschappen doe. Gezond eten en genoeg water drinken, daar ben ik in ons gezin mee verantwoordelijk voor. Ook in mijn eigen belang, want ik hoop dat gezonde voeding me helpt mijn huid te verzorgen. Ik zal een klein geheimpje vertellen: ik heb een nogal gevoelige huid. Ik heb gemakkelijk last van acné, ik verbrand snel in de zon en ik moet opletten met de make-up die ik gebruik. Ik ben vaak blij dat de buitenwereld me niet ziet wanneer ik ’s morgens na het opstaan in de spiegel kijk. Groenten en fruit zijn dan ook mijn bondgenoten in het beautygevecht van iedere dag!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

30/04/2012

Ik heb fantastisch nieuws gekregen. Een krant heeft me aangeboden de komende Olympische Spelen in Londen mee te maken. De bedoeling is dat ik vooral de Belgische deelnemers en de sfeer in het Olympische dorp volg. En mijn eigen Olympische verhalen uit Athene en Peking aftoets aan wat ik daar meemaak. Ik heb al foto-albums bovengehaald en foto’s op de computer herbekeken. Kwestie van mijn herinneringen op te frissen. Ik kom nu al een beetje in de mood, want geen enkel sportief evenement is zo ingrijpend in een mensenleven als de Olympische Spelen. De ambiance in het Olympische Dorp bijvoorbeeld, dat is met niets te vergelijken.

Ook zonder die aanbieding van de krant zou ik geprobeerd hebben de Spelen een paar dagen mee te maken. Wanneer krijgen we immers de kans om de Spelen nog eens zo dicht bij de deur te hebben? Over vier jaar hebben ze plaats in Brazilië en dat is toch heel wat verder af dan Londen.

Iets heel anders: Romeo, onze jongste, heeft in de crèche geweigerd soep te eten. Ze geven daar elke dag om 10 uur een kopje soep, maar hij moet er niet van weten. De eerste keer heeft hij het kopje zelfs van zich weggesmeten. Daarmee ervaar ik hoe belangrijk het voorbeeld en de invloed van de ouders kunnen zijn om te bepalen wat kinderen lusten en wat niet. Ik beken: bij ons thuis wordt nooit soep gegeten. Djeke lust het niet omdat hij het indertijd te veel heeft moeten eten in het internaat. En voor mezelf maak ik het niet klaar. Daarom heb ik me nu al een goed voornemen gemaakt voor de komende winter en herfst: ik ga toch weer soep beginnen te koken. Ik heb het nog niet aan manlief verteld, maar als hij er niet wil van eten, dan maak ik alleen voor ons drietjes soep. Want zelf lust ik wel soep. Bloemkoolsoep bijvoorbeeld eet ik heel graag. Maar het lekkerst vind ik pompoensoep met stukjes krab.

Ondertussen is het seizoen van mijn lievelingsfruit begonnen: aardbeien. Als kind wilde ik altijd aardbeientaart op mijn verjaardag, maar in augustus was het seizoen toen al voorbij. Dat compenseer ik door nu extra van aardbeien te genieten. Ik eet ze het liefste op een simpele manier: uit het vuistje of half fijngeprakt met platte kaas. Dat zijn tussendoortjes waarnaar ik echt uitkijk!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

16/04/2012

De bijna afgelopen paasvakantie heeft me iets leuks geleerd: jonge kinderen – en hun moeders – zijn dol op groentewraps.

Toen onze oudste vriendjes op bezoek kreeg voor een speelnamiddag, dacht ik aan Christer Elfving, één van de koks die me heeft begeleid op mijn tournee tijdens de Week van Groenten en Fruit. Hij heeft toen enkele keren wraps klaargemaakt en daarbij konden de mensen kiezen welke groentevulling ze wilden.

Ik ben hem die namiddag thuis helemaal nagevolgd. Ik zette miniwraps klaar en verder blaadjes sla, plakjes komkommer, schijfjes tomaat en reepjes gele en groene paprika (die laatste heb ik eerst gebakken). De kinderen (en hun moeders) mochten kiezen waarmee ik hun wrap vulde.

Ik was verbaasd hoe lekker de kinderen de wraps vonden. Ik doe er geen schep bovenop: ze hebben er echt van gesmuld! En de mama’s deden niet onder. Alleen de slablaadjes vonden weinig aftrek. Sla is blijkbaar niet evident voor jonge kinderen – ook dat heb ik die namiddag geleerd.

Ik wist al lang dat het cliché “kinderen lusten geen groenten” een fabeltje is. De groentewraps als speelhapjes hebben dat nog maar eens bewezen. Natuurlijk moet je als ouder interactief durven zijn: ze vonden die hapjes ook lekker omdat ze zelf de vulling konden kiezen. Niks forceren dus, laat ze zelf kiezen.

Aan vaders en moeders die binnenkort een kinderfeestje moeten organiseren, kan ik die groentewraps zeker warm aanbevelen!

Iets anders: het aspergeseizoen is begonnen en dan heb ik een probleem. Als kind – en zelfs nog op mijn twintigste – lustte ik asperges niet. Ik begreep zelfs niet waarom mensen er zo juichend over konden doen. Vanaf mijn dertigste heb ik asperges wel leren waarderen. Blijkbaar is dat één van de groenten waarvoor je wat rijper moet worden. Het probleem is dat manlief Djeke ze niet echt lust. Thuis zal ik ze dus niet kunnen klaarmaken en zal ik moeten profiteren van de keren dat we op restaurant of thuis gaan eten (mijn moeder is een echte aspergechef!). Hoe zouden ze dat in andere huishoudens doen waar de ene helft aspergefan is en de andere niet?

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

29/03/2012

Heel wat toffe mensen ontmoet tijdens de vijfdaagse promotietournee die ik tijdens de Week van Groenten en Fruit voor All Day Long kon maken. Thomas De Soete van Studio Brussel bijvoorbeeld. Ik heb altijd al een boon voor hem gehad, maar toen ik hem maandag persoonlijk mocht ontmoeten tijdens onze rondgang langs de radiostudio’s van VRT en RTBF werd mijn bewondering niet ontgoocheld. (Bekijk hier het filmpje over dit bezoek.)

Op dinsdag was het de bedoeling dat we een groentemand zouden afgeven op de redacties van de grote persgroepen, maar het programma was nogal krap met weinig tijd voor langere babbels. Dat werd echter ruim goed gemaakt bij ons bezoek aan de Mechelse Veiling op woensdag. Daar ontmoette ik een klas (vijfde leerjaar) die samen met mij een rondleiding kreeg. Ze waren al even verbaasd als ikzelf over de manier waarop het bieden op de klok gebeurt. Nadien hebben we nog een groente- en fruitquiz gespeeld. Wie had ooit gedacht dat ik nog quizmaster zou worden….? En allemaal vonden ze de groentewraps die chef-kok Christer Elfving klaarmaakte met een beetje hulp van mezelf reuzelekker. Beste ouders, onthoud de tip voor het volgende kinderfeestje: groentewraps!

Donderdag was bedrijvendag. Tot mijn grote verbazing stond ik ineens oog in oog met Philippe Rogge, de zoon van IOC-baas Jacques Rogge. Hij was onze delegatieleider in Peking en is nu algemeen directeur van Microsoft Belgium. Zijn bedrijf gaat meedoen aan de bedrijvenactie van All Day Long en het viel me op hoe gemotiveerd hij hiervoor was. We doen inspanningen opdat onze medewerkers zich goed voelen in hun vel, zei hij. En daarom willen we ook aandacht geven aan gezonde voeding.

Als deze actie kan bereiken dat meer bedrijven dat gaan doen, is ze geslaagd, denk ik. Ik moest ook terugkenden aan het grapje van Unizobaas Karel Van Eetvelt bij de opening van de Week van Groenten en Fruit. De taaiste dobber wordt het overtuigen van IT-medewerkers, vond hij. Die zijn aan hun scherm vaak onafscheidelijk verbonden met een zakje snoeprepen en koeken…

Dat het ook anders kan, hebben we zelf proberen te bewijzen bij de bezochte bedrijven. Bij AD Delhaize hebben we smoothies gemaakt, bij Microsoft verse soep en bij UWE (Union Wallonne des Entreprises) een groentewok. De directeur van UWE had blijkbaar dit dagboek gelezen, want de eerste vraag die hij stelde bij de verwelkoming was: Kim, wanneer ga je weer aan competitie doen? Nog bij UWE kreeg ik van enthousiaste moeders onder het personeel de vraag welke sport ik voor hun kind zou aanbevelen. Maar op de vraag of ik veel vegetarische topsporters ken, moest ik het antwoord schuldig blijven.

De laatste dag van onze tournee stond veiling REO in Roeselare op het programma. Ik wist dat heel wat vergeten groenten nu opnieuw geteeld worden door professionele telers, maar nu heb ik voor het eerst gezien wat aardperen, pastinaken en rammenassen zijn en hoe je die kunt gebruiken. De kok in ons team heeft ons zelfs laten proeven van een verrassende smoothie met pastinaak.

Op een week tijd kan een mens veel wijzer worden!
Bekijk de foto’s van deze week op onze Facebook pagina.

 - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

16/03/2012

Net vóór het begin van de Week van Groenten en Fruit dit jaar ben ik nieuwsgierig naar alle mensen die ik volgende week ga ontmoeten. Ik denk dan vooral aan de bedrijven die ik ga bezoeken. Het is de bedoeling dat we de personeelsleden daar aanmoedigen ook op het werk meer groenten en fruit te eten. Niet alleen bij de lunch, maar ook op andere momenten van de werkdag.

Hoe gaan ze reageren op wat ik zeg? Gaan ze de boodschap aanvaarden van een sporter of gaan ze zeggen: jij hebt gemakkelijk praten? Daarnaast verwacht ik tientallen keren dezelfde vraag: Kim, wanneer ga je net als Tia weer herbeginnen met competitie? Als die vraag van gewone burgers komt, vind ik dat niet erg. Het is een ijsbreker om een gesprek om gang te krijgen. Als journalisten de vraag stellen, is het wel vervelend. Ze weten immers maar al te goed dat ik geen plannen voor een comeback in de competitie heb.

In bijna al die bedrijven staan automaten waar je de keuze hebt uit allerlei koeken, chips of zoete snacks. Mijn tip (en mijn hoop) voor de Week van Groenten en Fruit is dan ook: laat die automaten voor één keer links liggen en zorg dat je deze week op het werk altijd een gezonde knabbel bij de hand hebt. Dat kan een geschraapte wortel zijn, staafjes komkommer, kerstomaten, blaadjes witloof, maar even goed een stuk fruit. Het vraagt ’s morgens echt géén tijd om een groente te versnijden en mee te nemen in een doosje. Het moeten wel knabbels zijn die je zo uit het vuistje kunt eten. Anders hol je toch weer naar die automaat.

Zelf dacht ik al veel wist over groenten en fruit, maar toch leer ik nog geregeld bij. Een paar dagen geleden was mijn schoonzus op bezoek. Samen hebben we pundu klaargemaakt. Pundu of pondu is zowat de nationale Congolese groente en wordt ook heel vaak saka-saka genoemd. Congolezen eten ze bij vrijwel elke maaltijd. Het is een bladgroente, bijna zoals spinazie, maar de smaak is heel anders en moeilijk te omschrijven. Een beetje bitter zoals witloof, maar zeker niet hetzelfde. Bij ons is pundu nu ook te vinden in diepgevroren blokjes of in blik. De groente moet lang stoven (zeker een uur) met kruiden, bouillon en geraspte gemberwortel. Je kunt ze ook samen bereiden met groene paprika’s, prei en maïs.

Eerlijk gezegd: de eerste keer dat ik pundu at, vond ik het niet lekker. Dat zal ook wel het geval zijn bij mensen die voor het eerst witloof eten, denk ik. Maar nu lust ik het wel. Zelfs Vince heeft een beetje geproefd van onze bereiding.

Dit alles om te bewijzen dat er nog veel ontdekkingen te doen zijn. En de Week van Groenten en Fruit is zeker een goede aanleiding om dat te doen!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

3/03/2012

De verhuis ligt nu gelukkig achter ons en dat is een hele opluchting. Laat ik het zo samenvatten: de chaos is onder controle. Ook de kinderen reageren goed, ze hebben nog niet naar hun vroegere adres gevraagd.

Met veel plezier heb ik de nieuwe keuken officieel in gebruik genomen met een groentepasta. Mijn pastasaus wisselt volgens de groenten die ik in huis heb. Deze keer heb ik er fijngesneden broccoli, verse tomaten en prei in verwerkt. En geloof me, ik had geen overschotjes.

In de media was veel te doen over de griepepidemie in ons land. En daaraan zijn we zelf helaas niet ontsnapt. Vince, onze oudste, heeft de griep goed te pakken gekregen en enkele dagen flinke koorts gehad. Ik heb hem heel veel laten drinken en hem bewust licht gekleed, ook om te slapen. Dat is blijkbaar beter. Ook heeft hij ons wellicht allemaal een beetje aangestoken, maar de symptomen zijn bij ons beperkt gebleven.

Ik moet jullie ook vertellen over een nieuwe (maar milde) verslaving ten huize Mambo-Gevaert: verse frambozen! Het is begonnen toen ik Vince twee keer per week naar kleutergymnastiek bracht. Ik had altijd een geschilde appel mee om hem na de sessie te geven. Maar helaas scoorde ik daar meestal geen succes mee. Op een dag had een andere mama voor haar kind verse frambozen bij. Ook Vince wilde dat proeven en hij vond de vruchtjes heel lekker. Sedertdien koop ik elke week één of twee bakjes. Het voordeel is dat je frambozen niet moet pellen, je kunt ze zo uit het vuistje eten. Ik geef ze nu af en toe in een plastic doosje mee naar school voor zijn tienuurtje. En ook thuis is het moeilijk eraf te blijven als zo’n bakje open en bloot op de keukentafel staat.

Zo zie je maar hoe je kind je kan leren gezonder te snoepen!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

16/02/2012

Op het moment dat je dit leest, moet ons gezinnetje verhuisd zijn, maar daarover vertel ik een andere keer meer. De dagen vóór de verhuis waren zo druk dat ik niet aanwezig kon zijn op de Gouden Spikes en op de voorstelling van de nieuwe Olympische Spelen. Ook de tweede plaats van Tia Hellebaut op de atletiekmeeting in Slowakije heb ik niet kunnen zien.

Dat spijt me allemaal heel erg, want dit zijn altijd gelegenheden die me aan de mooiste momenten van mijn eigen carrière doen denken. Maar goed, het kon niet anders.

Het zware winteroffensief van begin februari vond ik, ondanks de verhuisperikelen, niet zo erg. Het is winter, dus moeten we niet zeuren. Wakker worden bij een buitentemperatuur onder nul is voor mij zelfs het signaal om bij het ontbijt een ouderwetse havermout- of granenpap te maken en daarin stukjes vers fruit te mengen. Mijn oudste zoontje kent dat ritueel al en roept dan enthousiast “Mama, graantje maken!”.

Winter betekent voor mij ook: wintergroenten. Ik probeer echt zo veel mogelijk volgens de seizoenen te eten. Dat is goed voor het milieu en voor de portemonnee. En zo breng je ook variatie in wat je eet.

Ze zeggen altijd: kinderen lusten geen spruitjes. Wel, dat is niet waar!!! Thuis heb ik als kind geregeld spruiten gegeten en nooit tegen mijn zin. En ook mijn zoontjes eten ze. Ik prak ze voor hen zelfs niet fijn. Ik snijd de gestoofde spruitjes in heel kleine stukjes en dan eten ze die zonder problemen. Zelfs Djeke is een fan van mijn spruitjes geworden.

Als kind at ik ook witloof. Was ik een uitzondering? Misschien, maar even goed kan het zijn dat de bewering “kinderen lusten geen witloof” al even zeer een fabeltje is. En, jawel, hamrolletjes met witloof en kaassaus blijft mijn meest favoriete wintergerecht. Wat wil een mens op een koude dag meer? Ik moet wel toegeven dat Djeke dit gerecht heeft moeten leren eten. Voor hem was dat de eerste keer superexotisch.

Er was maar één wintergroente die ik als kind niet lustte en dat was rode kool. Maar geloof me, ik heb sedertdien mijn schade ingehaald. En natuurlijk moeten daar appeltjes bij!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

13/02/2012

Op dit moment leven manlief, ikzelf en onze twee zoontjes een beetje in chaos. Begrijpelijk: over een week of drie verhuizen we naar onze nieuwbouwwoning in Sint-Genesius-Rode. Iedereen die ooit een grote verhuis heeft moeten organiseren, weet wat daarbij komt kijken.

Toch is het settelen in de nieuwe woonplek niet het enige voornemen dat ik me dit jaar heb gemaakt. Opnieuw méér sporten is een ander. Liefst zou ik tot een regelmaat van twee keer joggen en één keer tennissen per week willen komen. Omdat ik dit schrijf, moet de lezer vooral niet denken dat ik weer competitie ga doen of aan een comeback denk. Ik wil dit gewoon voor mezelf doen. Ik heb ervaren hoe belangrijk het is om gezonde voeding te combineren met beweging – maar tussen het woord en de daad liggen er vele hindernissen op de weg.

Het is niet dat ik in de voorbije maanden niets van sport heb gedaan, maar dat gebeurde veel te onregelmatig. Eén grote meevaller heb ik wel: ik ben geen kilootje aangekomen. Ik weeg nu zelfs minder dan tijdens de pieken van mijn sportcarrière. Dat heeft veel te maken met het feit dat ik nu minder spiermassa meedraag dan vroeger. En dat ik na mijn twee zwangerschappen snel mijn gewicht heb teruggevonden. Dat was ook nodig, want tijdens die zwangerschappen ben ik telkens 25 kg bijgekomen. Het was bijna surrealistisch: op een gegeven moment woog ik meer dan 80 kg en kon ik geen weegschaal meer zien. Volgens mijn dokter had dat alles te maken met het feit dat die zwangerschappen onmiddellijk op een zware sportcarrière zijn gevolgd.

Ik hoop dus dat u net als ik meer gaat sporten dit jaar. En op een website als deze wil ik u ook graag meer vertellen over mijn voeding en over mijn ervaringen met groenten en fruit. Weet u wat ik laatst ontdekt heb? Chips van rode bieten. Mijn moeder had die meegebracht en ik vond ze heel origineel. Je kunt ze als aperitiefhap en als tussendoortjes eten. Heel lekker. Ze zijn één van die dingen die ik zelf wil leren maken in de volledig nieuwe keuken die ik straks zal hebben. Met al die kookprogramma’s en kookboeken zou ik toch graag wat verfijnder kunnen koken.

Met de huidige chaos in huis probeer ik creatief te eten. Ik zoek gerechten die weinig werk vragen en die iedereen in ons gezin lekker vindt. Mijn beste idee van de jongste tijd was tagliatelle met veel broccoli en zalm. Zowel Djeke als mijn oudste zoontje (2 ½ jaar) hebben ervan gesmuld. Als ik ze groenten wil doen eten, dan is de combinatie met pasta altijd een voltreffer. En voor ons jongste zoontje (1 jaar) kon ik het gerecht gemakkelijk mixen.

Wat voeding betreft, wil ik nog een bekentenis doen (maar vertel het niet verder): in de loop van de namiddag durf ik mee-eten van de fruitpap die ik voor de jongste maak. Die pap is gewoon lekker en zit vol vers fruit. Sterker nog: mijn oudste heeft een hele tijd geen fruit willen eten en ik maakte me zorgen. Maar nu eet hij flink mee van dezelfde fruitpap. Misschien omdat hij niet wil onderdoen voor de jongste broer. Tja, in ons leven zal er altijd wel een beetje competitie blijven.