All day long

• 
• 
• 

Nu volop smullen van verse ananas – maar hoe?

Toen ik vorige zaterdagochtend langsging bij mijn vertrouwde groenten- en fruitkraam op de markt, was het toch even schrikken: ik kon drie verse ananassen krijgen voor € 2,50. Weliswaar niet de beste kwaliteit (er was ook een duurder type), maar toch: minder dan een euro voor een hele verse ananas! De globalisering van de wereldhandel werd ineens heel tastbaar.

Hoewel, verwonderlijk zijn die lage prijzen ook weer niet. We zitten midden in het topseizoen van de verse ananas (december-april) en daarbij komt dat de traditionele landen van herkomst (Brazilië, Kenia, Ivoorkust, Thailand, Filippijnen, Colombia en Costa Rica) in de voorbije jaren hun productie hebben opgevoerd.

Anders gezegd: dit zijn de weken waarin we volop kunnen smullen van de zoete volheid van verse ananas. Volop is hier écht volop, want de vrucht is een meid voor alle werk:

• We kunnen ananas gewoon als fruit eten.
• We kunnen hem gebruiken als zoete component in hartige gerechten: bij gebraden kip of bij kip met currysaus, in een zeevruchtencocktail, in oosterse gerechten… In Thaise restaurants wordt ananas vaak gegeven als bijgerecht om zeer pikante bereidingen te verzachten. En als je nog eens spareribs roostert, leg dan meteen wat dikke plakken ananas mee onder de grill: de combinatie is perfect.
• We kunnen hem omtoveren tot allerlei nagerechten (vruchtensalade, gevulde ananas, ijscoupes…).
• Hij maakt ons vrolijk als tussendoortje en als autosnoepje. Bij een grote vrucht als ananas heb je immers snel overschot, maar dat is geen probleem. Stukjes ananas kunnen we in een plastic doosje gemakkelijk meenemen, ze blijven zeker een kleine week goed.

 

Eigenlijk zijn er maar twee dingen die we met ananas beter niet doen: hem bewaren in de koelkast en er een pudding of bavarois mee maken. De koelkast is niet aangewezen omdat ananas (net als tomaten en aubergines) last heeft van koude temperatuurbederf. De pudding en de bavarois zijn een ander verhaal. In puddingpoeder zit gelatine en om bavarois te maken heb je gelatine nodig. Verse ananas bevat echter een enzym dat melk doet verzuren en gelatine ontbindt.

Ananaspudding en ananasbavarois zijn dus gedoemd te eindigen als ananassoep. De werking van het enzym kunnen we uitschakelen door de ananas eerst enkele minuten in water koken, maar dan verliezen we veel te veel frisheid en smaak.

 

Maar goed, ondanks al die eetmogelijkheden en die lage prijzen, blijft er vaak aarzeling om verse ananas te kopen. Want hoe moet je eraan beginnen? Al googelend heb ik op internetforums twee discussies aangetroffen:

 

• Hoe kan je bij aankoop weten of een ananas nog vers is en net rijp genoeg?

Iedereen lijkt het erover eens te zijn dat een ananas na het plukken niet of bijna niet meer narijpt, maar hij kan natuurlijk wel bederven. Veel mensen betrouwen vooral op de middelste bladeren van het loof boven op de ananas: als je die gemakkelijk kunt lostrekken, is de vrucht rijp. Het probleem is dat dit in veel winkels niet in dank zal worden afgenomen. Twee andere controles zijn wel doenbaar: aan de ananas ruiken (de geur moet écht stevig ananas zijn) en even in het vruchtvlees duwen in het eerste gedeelte onder de kroon. Als je een putje in de ananas kunt duwen, is de vrucht overrijp (dat was het geval bij één van de supervoordelige vruchten aan mijn zaterdags kraam). Om goed te zijn, moet het vruchtvlees meegeven als je erop duwt, maar zich dan vanzelf weer herstellen (zoals in een bal).

• Hoe schil en versnijd ik een ananas?

Twee methodes komen nogal veel voor:

-          De klassieke methode is onlangs nog getoond door Jeroen Meus in zijn Dagelijkse Kost (zie http://www.een.be/programmas/dagelijkse-kost/ananas-schillen). Je snijdt met een goed aangescherpt broodmes de kroon (met het loof) en de onderkant van de ananas recht af. Je zet de romp op een snijplank en je snijd telkens van boven naar onderen een smalle plak van de geschubde schil af. Als de schil eraf is, verwijder je rondom rond met een klein mesje de nog aanwezige zwarte puntjes (ingroeisels). Daarna snijd je – al weer van boven naar beneden – dikke plakken van het vruchtvlees tot je nog alleen de harde kern overhoudt. Die is eetbaar, maar niet echt lekker en kunnen we dus beter niet gebruiken. De wel eetbare plakken kunnen we heel laten of in blokjes versnijden.

-          De Hawaiaanse methode: dat zijn die bekende ananaskwarten die vaak worden aangeboden in restaurants en bij traiteurs. Hier zijn de schil en een deel van de kroon behouden voor hun decoratieve waarde, maar de blokjes vruchtvlees staan er los op in een aantrekkelijk schrijlings patroon. Hoe we deze versnijding thuis kunnen doen, valt te zien op het filmpje http://www.wezooz.be/video-recepten/hoe-snijd-je-een-ananas

 

En nu aan de slag. Hoe je het ook aanpakt: ik wens iedereen lekkere ananasweken toe!